Voor de buitenwereld ben je nog steeds die sterke vrouw die alles aankan, maar diep vanbinnen, voelt het heel anders omdat je voelt dat die menopauze begint te spelen. Je voelt je onzeker, soms wil je gewoon wenen zonder reden, je beseft dat je heel snel geraakt bent, geïrriteerd voor het minste, je wil dit niet maar het voelt helaas wel zo.
Die hele overgang, je vindt het soms moeilijk, maar een onoverkomelijk probleem heb je het tot nu toe niet gevonden, behalve dan “dat die menopauze je hele leven op z’n kop blijkt te zetten”. Je wil je niet volstoppen met pillen, gelletjes smeren, maar je wil wel een gezonde natuurlijke oplossing. De vraag of je gewoon moet ondergaan of het roer volledig moet omgooien blijft je kwellen, je wordt er wanhopig van. Lieve jij, de menopauze heeft je te pakken!
EN herken je ook dit?
Je hebt altijd plezier gehad in je werk, je hebt fijne collega’s en je job heeft je financieel geen windeieren gelegd. Maar de laatste tijd, als je weer eens een bijscholing moet gaan volgen, of je takenpakket verandert nog maar eens, dan vraag je je iedere keer weer af of dit wel hetgeen is wat je echt wil. Niet dat je het niet kan, maar gewoon of je het nog wel wil. Je hebt al zoveel levenservaring en kennis opgedaan, er zijn zoveel dingen die je belangrijk vindt naast je werk dat je je steeds minder kunt motiveren om dat nieuwe systeem weer aan te leren, of die nieuwe procedure in te zetten. Is dat nu de bedoeling van je leven, is dit wat je wil doen tot aan je pensioen?
OF
Feestjes en sociale activiteiten, je keek er vroeger altijd met veel verlangen en ongeduld naar uit, je werd er gelukkig van, maar dit lijkt nu verdwenen. Het geeft geen voldoening meer om voor de zoveelste keer met dezelfde mensen te praten, samen te zijn en dezelfde (voor jou gevoel, nutteloze) gesprekken te voeren.
En dat zijn van die venijnige dingen van die stomme menopauze die niemand je vertelt, dat alles waar je ooit voldoening uit haalde er nu gewoon niet meer toe doen. Als je dan toch weer eens op zo een feestje staat, dan denk je “dit is dus niet meer hetgeen ik wil in mijn leven”, “maar wat in godsnaam dan wel?”
OF
De verhouding met je partner is niet meer zoals vroeger. Je gaat ondertussen meer zelf ondernemen, je neemt zelf beslissingen zonder overleg, en dat wringt af en toe tussen jullie. Waar je het altijd fijn vond om dingen samen te doen, geniet je nu meer en meer van “alleen”, zo fel zelfs dat je jezelf soms afvraagt of je je partner nog wel nodig hebt. Samen moeten jullie dus een nieuwe vorm vinden, dat snap je wel, maar nu voelt het soms of je een relatie hebt waarbij er geen verbinding meer is tussen jullie.
Je herkent jezelf niet meer, en bij de vraag “is dit het nu in mijn relatie?”, voel je dat je ook hier weer gestuurd wordt door die hormonen , en daar is je relatie net iets te kostbaar voor, toch?
OF
Je rol als mama voelt wat uitgespeeld, maar aan de andere kant is het heerlijk dat door de overgang die zorghormonen een beetje zijn gaan liggen. Je voelt je niet meer constant bezet door het zorgen voor je kinderen, maar het voelt ook alsof er een heel groot doel uit je leven is verdwenen. Dat brengt je alweer bij die vraag “is dat het nu?”, “op welke manier zorg ik ervoor dat ik weer nodig ben, want zonder dat zorgen als mama voelt het soms toch wel een beetje leeg”.
Je zit met een duivels dilemma!
Je hebt altijd gedacht, als je wat oudere vriendinnen hoorde klagen over de menopauze dat ze overdreven en dat jou dat nooit zou overkomen. Wel Dus !
Als je niet ingrijpt en (op een natuurlijke manier, no worries) iets doet aan al die menopauze-problemen, dan kost het je dat fijne leven dat je hebt opgebouwd. Dan valt alles als een kaartenhuis in elkaar: je werk, je relatie, je gezin en je sociale contacten.
Dat gaat jou niet gebeuren, toch?